Kompleksowy system ekonomiczno-finansowy - zespół reguł funkcjono­wania - zjednoczeń i przedsię­biorstw (przedsiębiorstwo socjali­styczne) wdrażany do praktyki w la­tach 1973-76 na podstawie wytycz­nych powołanej w 1971 Komisji Partyjno-Rządowej ds. Unowocześnienia Systemu Funkcjonowania Gospo­darki i Państwa.
K.s.e.-f. reguluje wszystkie podsta­wowe elementy - zarządzania (stąd nazwa „system kompleksowy”), obejmując podsystemy: motywacji, zasilania, rachunku ekonomicznego i cen, oraz stwarza warunki do sze­rokiego stosowania pośrednich - in­strumentów centralnego sterowania organizacjami gospodarczymi.

Kompetencja - zakres uprawnień, obowiązków i odpowiedzialności pra­cownika (kierownika) przypisany do jego stanowiska organizacyjnego. Zakres tych trzech podstawowych elementów k. powinien się z sobą pokrywać. Wynika on z tzw. księ­gi służb i ustalony jest w indywidu­alnym przydziale k.

Konglomerat - korporacja, która podejmuje działalność produkcyjną w różnych działach i gałęziach pro­dukcji nie mających związków tech­nologicznych z jej produkcją ma­cierzystą, np. przedsiębiorstwo pro­dukujące opony samochodowe wy­twarzające jednocześnie sprzęt spor­towy. K. powstają przez łączenie przedsiębiorstw (fuzja) z różnych gałęzi z istniejącym już monopo­lem bądź w wyniku przejęcia kon­trolnego pakietu akcji innych przedsiębiorstw. Zróżnicowanie pro­dukcji przysparza k. znacznych ko­rzyści, gdyż duże firmy mogą niwelować straty poniesione na obro­tach jednym towarem zyskami z ob­rotu innymi. Operując ogromnymi sumami wielkie k. mogą wynegocjo­wać.

Księga służb - zbiór wewnętrznych przepisów wydanych w celu upo­rządkowania procesów kierowania w organizacji (najczęściej w przed­siębiorstwie), określających zakre­sy zadań, uprawnień i odpowiedzial­ności - komórek organizacyjnych i - stanowisk pracy. W k.s. sprecy­zowana zostaje rola poszczególnych komórek i stanowisk w realizacji ogólnego zadania organizacji, rodzaj wykonywanych przez nie czynności, powiązania z komórkami znajdują­cymi się na tym samym szczeblu or­ganizacyjnym oraz sposób oceny wyników działalności. Informacje zawarte w k.s. mają charakter naj­bardziej szczegółowy w odniesieniu do i - stanowisk kierowniczych, określają bowiem ich obszary de­cyzji.

Organy władzy państwowej – organy przedstawicielskie, których szczególna pozycja wynika z zasady ich nadrzędności, wobec innych organów państwowych, budowa i kompetencje zaś – z zasady – centralizmu demokratycznego; działalność o.w.p. opiera się na ścisłej więzi za społeczeństwem oraz przestrzeganiu zasad praworządności; ich ustrój, organizacja i podstawowe kompetencje są uregulowane w – Konstytucji PRL. System o.w.p. tworzą: 1. Sejm PRL; 2. Rada Państwa; 3. Rady narodowe. Sejm PRL wybierany w wyborach bezpośrednich jest naczelnym i najwyższym o.w.p. Jego kompetencje obejmują m.in. uchwalanie – ustaw i uchwał określających podstawowe kierunki działalności …